Test wodorowy to proste, nieinwazyjne i bezbolesne badanie pozwalające określić poziom wodoru w wydychanym powietrza. Przeprowadza się po podaniu danemu pacjentowi węglowodanów, by zdiagnozować nietolerancje pokarmowe, które mogą być przyczyną jego problemów ze zdrowiem. Warto zapisać się na tego typu testy wtedy, gdy dokuczają Ci wzdęcia, biegunki, zaparcia lub inne nieprzyjemności ze strony układu pokarmowego, zwłaszcza po spożyciu węglowodanów.

Jak przeprowadza się testy wodorowe?

Pomiarów dokonuje się z użyciem specjalnego aparatu, w który pacjent wdmuchuje nabrane do płuc powietrze. Pierwsza próbka powietrza pobierana jest od pacjenta na czczo. Następnie wypija on płyn z określonym rodzajem węglowodanów i wydmuchuje powietrze do aparatu kilkukrotnie, w określonych odstępach czasu – np. co 20 minut. Wodorowy test oddechowy u zdrowej osoby nie powinien wykazywać wyższego stężenia wodoru niż 20 ppm (części na milion). Jeśli wchłanianie węglowodanów jest zakłócone, stężenie wodoru po spożyciu płynu będzie wyższe.

Przygotowania do testu

Test wodorowy, z oczywistych względów, nie może być przeprowadzony u pacjentów z poposiłkową hipoglikemią lub wrodzoną nietolerancją fruktozy. Na kilka dni przed badaniem pacjent powinien odstawić zażywane suplementy diety, witaminy, antybiotyki i środki przeczyszczające, a dzień przed zastosować dietę zalecaną przez punkt wykonujący badanie. Najczęściej zabrania ona spożywania wzdymających warzyw, mleka i soków owocowych. Od tego czasu, aż do zakończenia badania zabronione jest palenie papierosów. W dniu badania pacjent powinien zgłosić się na czczo, z dokładnie umytymi zębami i językiem. Dozwolone jest wypicie szklanki wody niegazowanej bez dodatków smakowych. Pacjenci, u których zostanie stwierdzona nietolerancja, mogą w czasie badania odczuwać dyskomfort taki, jak zazwyczaj po spożyciu węglowodanów (wzdęcia, bóle w brzuchu itp.)